การปล่อยวาง

 

การเดินทางไปบาหลีของข้าพเจ้าในครั้งนี้ ทำให้ข้าพเจ้าได้ตกตะกอนทางความคิดได้อย่างหนึ่งคือ “การปล่อยวาง” พอข้าพเจ้าได้ลองวางทุกอย่างที่ข้าพเจ้าแบกเอาไว้ลง ทั้งความทุกข์ ความเจ็บปวด ความเศร้า ความเสียใจ คราบน้ำตา และร่องรอยของความโกรธเกรี้ยว เป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งที่ยังหลงเหลืออยู่ภายในส่วนลึกของหัวใจ ข้าพเจ้ากัดฟัน สูดหายใจหนึ่งเฮือกใหญ่ พร้อมทั้งเช็ดคราบน้ำตาที่ยังคงเปือดเปื้อนอยู่บนใบหน้า กลั้นใจ แล้วปล่อยมันลงพร้อมกัน… แค่ทิ้งทุกอย่างเอาไว้เบื้องหลัง แล้วก้าวเท้าเดินขึ้นเครื่องบินไป อย่าได้หันกลับไปมองเด็ดขาด… ข้าพเจ้าคิดแค่นี้ แล้วเดินหน้าต่อไป… เริ่มต้นใหม่           ข้าพเจ้าเลือกเปลี่ยนเส้นทางเดินของตัวเอง ข้าพเจ้าเพียงแค่เปลี่ยนเส้นทางเดิน… ก็เท่านั้นเอง ข้าพเจ้ากลั้นใจหยุดเดินบนเส้นทางเดิม แล้วเลือกเดินไปอีกทาง ถึงแม้ว่าเส้นทางเดิมที่ข้าพเจ้ากำลังเดินอยู่จะยังไม่ถึงจุดหมายปลายทาง แต่นั่นไม่สลักสำคัญอะไร ในเมื่อทางที่เดินอยู่ ข้าพเจ้าเดินเท่าไหร่ ก็ไม่เห็นปลายทาง ข้าพเจ้าไม่เห็นแสงสว่าง… มองเท่าไหร่ก็ไม่เห็น แม้แสงสว่างเล็กๆ ข้าพเจ้าได้แต่หวัง… วันแล้ว วันเล่า ยิ่งเดินต่อไปข้างหน้า เส้นทางกลับยิ่งมืดมน มองไม่เห็นปลายทาง

        ข้าพเจ้า ตัดสินใจหยุดเดินในเส้นทางนี้ ข้าพเจ้าตัดสินใจเลือกที่จะเดินไปอีกทาง ทางที่แยกออกไปจากเส้นทางเดิม ในขณะเดียวกันบนเกาะบาหลี มีแต่เส้นทางที่ทั้งแคบ และมีทางแยกย่อยดำเนินไปไม่มีที่สิ้นสุดหลากหลายเส้นทาง ข้าพเจ้าลองสุ่มเดินไปตามเส้นทางต่างๆ ข้าพเจ้าเดินไปโดยไม่เปิดมือถือดูแมพ ข้าพเจ้าเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่ได้รู้สึกกังวลอะไร ข้าพเจ้าเชื่อว่าทุกๆ เส้นทาง มักจะต้องเจอทั้งเรื่องที่เราไม่คาดคิด ทั้งเรื่องราวดีดี หรือนั่นอาจจะเป็นเส้นทางที่เลวร้ายที่สุดก็เป็นได้ หรือมันอาจจะเป็นเส้นทางที่โคตรดีที่สุดเลยก็ได้ แต่ถึงกระนั่นต่อให้ข้าพเจ้าจะสุ่มเลือกเดินไปในเส้นทางไหน เชื่อเถอะว่าระหว่างทางไม่ว่าข้าพเจ้าจะต้องเจอกับเรื่องราวแบบไหน ข้าพเจ้าเชื่อว่าท้ายที่สุด ข้าพเจ้าจะเดินไปจนถึงจุดหมายปลายทางที่ข้าพเจ้าหวังเอาไว้อย่างแน่นอน ต่อให้ข้าพเจ้าต้องหยุดเดินกลางทาง และเลือกที่จะเปลี่ยนเส้นทางเดินอีกครั้งก็ตาม…          ข้าพเจ้า เดินไปตามถนนเรื่อยๆ ข้าพเจ้าเลิกคาดหวังว่าจะต้องเจอกับอะไรในเส้นทางที่ข้าพเจ้ากำลังเดินอยู่ ตลอดทั้งถนนหนทางบนเกาะบากลีเต็มไปด้วยนักเดินทาง คนทำงาน ร้านอาหาร ร้านขายของที่ระลึก มีอาหารรถเข็นตั้งขายอยู่ริมถนนประปราย มีผู้คนจากหลากหลายเชื้อชาติศาสนาต่างก็เดินทางมายังเกาะแห่งนี้ รวมถึงคนที่ตั้งใจมาเล่นเซิร์ฟที่นี่ด้วยเช่นกัน ข้าพเจ้าเดินไปเรื่อยๆ จนเกือบจะสุดเส้นถนนสายหนึ่ง ก่อนจะมีอีกทางให้เดินเลี้ยวไปอีกทาง แต่ก่อนจะเดินเลี้ยวไปอีกทาง ข้าพเจ้าก็มองเห็นท้องทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาล พร้อมกับแสงอาทิตย์อันร้อนแรงที่ส่องลงมาบนท้องทะเล ข้าพเจ้าไม่ได้คาดหวังด้วยซ้ำว่าทางนี้ จะเป็นทางเดินที่ข้าพเข้าจะได้เห็นความสวยงามของท้องทะเล ข้าพเจ้าเผลอยิ้มออกมา… ข้าพเจ้าอาจไม่ได้รู้สึกเซอร์ไพรส์มากมาย เพราะข้าพเจ้าอยูบนเกาะที่ล้อมรอบไปด้วยท้องทะเล เพียงแต่ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าทางเดินนี้จะพาข้าพเจ้ามาเจอกับท้องทะเล… ข้าพเจ้ารู้สึกเป็นอิสระ          ข้าพเจ้าหยุดยืนมองท้องทะเล ที่มีคลื่นขนาดพอเหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการโต้คลื่น ข้าพเจ้ายืนรับลมและสูดหายใจเข้าไปเต็มปอด ข้าพเจ้าช่างโชคดีอะไรเช่นนี้ เพราะช่วงที่ข้าพเจ้ามามันดันไม่มีฝนเลยสักเม็ด ข้าพเจ้าไม่ได้เช็คสภาพดินฟ้าอากาศก่อนจะเดินทางมายังเกาะบาหลีด้วยซ้ำ เพราะข้าพเจ้าเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน งานที่ทำเท่าไหร่ก็ไม่เคยดีพอ งานที่ต่อให้ทุ่มเททำไปเท่าไหร่ก็ไม่เคยดีพอ รวมถึงทุกๆ ความสัมพันธ์ในเชิงความรักก็เช่นกัน… มันไม่เคยดีพอ แต่ ณ ขณะที่ข้าพเจ้าคิดว่าจะเปลี่ยนเส้นทางเดิน แล้วปล่อยทุกอย่างทิ้งไป ข้าพเจ้ากลับรู้สึก “พอดี” ข้าพเจ้ารู้สึกพอ แบบที่ไม่ได้รู้สึกผิด หรือรู้สึกเสียดาย… มันเป็นความรู้สึกที่ข้าพเจ้าได้ทำทุกอย่างเอาไว้อย่างเต็มที่และดีที่สุดแล้ว ต่อให้จะรู้สึกเสียใจที่ผลลัพธ์มันดันไม่เป็นไปอย่างหวัง ข้าพเจ้าเสียใจ… แต่ไม่เคยเสียดายเลยสักครั้ง 

        นับจากนี้... ข้าพเจ้าขอเลือกเดินไปบนเส้นทางใหม่ ข้าพเจ้าจะเดินต่อไปด้วยความตั้งใจเหมือนเดิม แต่ไร้ความคาดหวังใดใด ทั้งดีและร้าย… ไม่ว่าจะต้องพบเจอกับทางเดินที่แสนยากลำบากอีกครั้ง ข้าพเจ้าก็ต้องลองดู ข้าพเจ้าเชื่อว่าสักวัน ข้าพเจ้าจะเดินอยู่บนเส้นทางที่เป็นทางเดินของข้าพเจ้าอย่างแท้จริง… และข้าพเจ้าจะยิ้มออกมาจากหัวใจของข้าพเจ้าได้อีกครั้ง :)